Informacja

V rozdział "Madie Jolene Meiden" przewidywany na tę niedzielę (jutro) lub na poniedziałek 
Bądźcie czujni. Wolicie kwestie Madie czy Mike'a? 

"Madie Jolene Meiden" - Rozdział IV

Madie IV

Mike

          Cały czas biegłem, a ona cały czas krzyczała. Z każdym metrem pokonywanym przeze mnie słyszałem ją głośniej, lecz coraz rzadziej. To było przerażające, nie wiedziałem co się dzieje i z chwili na chwilę miałem więcej czarnych myśli, byłem coraz bliżej Dzielnicy Sanfiqe. No ale skąd o tym wiedziałem? Już od paru minut śniegu było mniej, a drzew więcej. Dlatego. Sanfiqe jest inne od reszty dzielnic, różni się niemalże wszystkim. A jak .. ona tam weszła? Nigdy bym jej nie znalazł, słyszałbym tylko jej głos i nic więcej.. Wyczerpany i zdruzgotany tą myślą rzuciłem się na kolana. Splotłem dłonie na głowie i zamknąłem oczy. Boże.. jej nie może stać się krzywda! Nie wybaczyłbym sobie tego.. to wszystko przeze mnie. To wszystko moja wina.

         Powiał wiatr, a na moją twarz opadły włosy, lecz nie moje. Nie otwierając oczu powoli osuwałem moje dłonie wzdłuż ciała ku dolnej jego części. Odsunąłem się do tyłu i chwyciłem po zapałki. Oczywiście nie miałem zamiaru teraz palić, przesunąłem zapałką o draskę . I wtedy przeżyłem mój pierwszy mini zawał. Przede mną na sznurze wisiała Madie. Wstałem. Patrzała na mnie z przerażonymi oczami, uchylonymi ustami i rozmazanym makijażem. Jaka ona była piękna! Nie mogłem się napatrzeć. Wyglądała szczególnie ładnie i jestem pewien, że bez tego wszystkiego byłaby jeszcze ładniejsza. Jej pełne usta, drapieżne oczy i zgrabny nosek.. tak marzyłem żeby stać z nią twarzą w twarz. Straciłem kontrolę. Zrobiłem krok do przodu tak, że jej usta były przed moimi, zamknąłem oczy i.. John położył dłoń na moim barku po czym pociągnął mnie do tyłu. Zaśmiał się szczerym, ale pocieszającym głosem:

 - A no popatrz.. nic jej nie jest. Niesamowite, ktoś w końcu wpadł w moją pułapkę, że też ona tu jeszcze jest! To było w 1980, miałem wtedy siedem lat...

John jak to John zaczął coś opowiadać. Widząc skwaszoną minę Madie i rozentuzjazmowanie Johna, który szybko najpewniej nie skończyłby opowiadać, kaszlnąłem:

- John..

Ten jednak jak zwykle zresztą w takich sytuacjach nie zareagował. Z każdą sekundą wyraz twarzy Madie zmieniał się. W jej oczach widziałem tysiące emocji., to było takie niesamowite! Powtórzyłem już nieco bardziej stanowczym tonem:

-John..

- JOHN !

Właśnie zapalałem ostatnią z zapałek. Madie swoim krzykiem tak mnie przestraszyła, że zapałka wypadła mi z ręki. Zapadła cisza. Po chwili odezwała się anielsko spokojnym głosem

- Dziękuję. Czy ktoś mi pomoże?

Podszedłem do niej. Za mną John. Złapałem się za głowę. Jak mieliśmy ją stamtąd ściągnąć? Wisiała jakoś 185 cm nad ziemią,a sznur przywiązany był do jej kostki. Byliśmy zdani na pomysłowość Johna, a ten nie zawiódł. Szybko przedstawił plan działania :

- Hm.. Więc tak. Ty stoisz. Ja wespnę się po niej i natnę sznur. Zawisnę na sznurze, a część do której ona jest przyczepiona zleci razem z nią. Złapiesz Madie i spadamy.

   Sięgnął po nóż do kieszeni kurtki i od razu przystąpił do działania. John wspiął się po Madie, przeciął sznur, a ja złapałem. Łatwizna. Złotowłosa piękność opuściła moje ramiona i zaczęła iść w stronę Dzielnicy Saligueda. Zdezorientowany John zapytał mnie szeptem :

 - Mike, gdzie ona idze?

- Przed siebie. - odpowiedziała Madie.

Rozdział III - Madie Jolene Meiden

Rozdział III

Madie

       Droga z parku do domu, w którym wtedy mieszkałam była bardzo długa. Pisałam, że jak wracałam byłam wściekła, ale wraz z upływającymi minutami wściekłość zamieniała się w smutek, opadły mi emocje i znowu byłam w realnym świecie. Szłam środkiem drogi. Zwolniłam krok, który był do tamtego momentu bardzo szybki. Dopiero wtedy odczułam ból, jaki powinnam odczuć w chwili zdzierania skóry, tłuczenia sobie rąk o beton (czy co to tam było)w tunelu. Nie wspominając o złamanym palcu, ale mniejsza z tym. Zatrzymałam się na środku skrzyżowania i kucnęłam krzyżując ręce na piersiach. To wszystko na raz tak bardzo bolało, że wbiłam sobie paznokcie w ramiona. Szybko jednak wstałam i poszłam dalej przed siebie. Na dzień dzisiejszy nie wiem czy z powodu tego, że było strasznie zimno czy dlatego, że uświadomiłam sobie, że jestem w nie tej dzielnicy miasta co powinnam.

        Nikt o niej nie mówił, bynajmniej nie głośno. Nazywano ją dzielnicą zmarłych, ale dla mnie to była po prostu Dzielnica Sanfiqe, tak jak mówiły książki. Nic więcej. Może dlatego, że mieszkałam tam dopiero rok? Nie wiem. Wiedziałam tyle, że nikt tu się nie zapuszczał. To dziwne, całe Oblendeai było zasiedlone oprócz Sanfiqe. Zupełnie tego nie rozumiałam. Inne dzielnice były zamieszkałe. Mieszkańcy z Dzielnic Quentigel, Quesgiel i Saligueda, w której mieszkałam, unikali rozmów na ten temat, a ja z resztą ich nigdy nie rozpoczynałam ani nie rozmyślałam nad tym.

        Do momentu kiedy kucnęłam na skrzyżowaniu było całkiem normalnie. Mijałam piękne stare domy z cegły, sklepiki a poza tym żadnej żywej duszy. Po tym jak wstałam szłam jeszcze chwilę i zobaczyłam kierunkowskaz z dziwnym napisem. Zupełnie nie wiedziałam co oznacza i pewnie szłabym gdzieś dalej gdyby nie wydrapane drzewko. Skręciłam w lewą stronę tak jak wskazywał znak i ujrzałam coś naprawdę dziwnego oraz odmiennego niż dotychczas. Okna w domach były powybijane, wszędzie leżały kawałki szkła. Wszystko wyglądało tak jakby przeszedł tam huragan. Wszędzie fruwały gazety, na ulicach leżały porozrzucane i podarte ubrania, pobite serwisy naczyń, porozrywane kanapy i inne domowe meble. Wydało mi się to dziwne, przyśpieszyłam krok. Nagle wdepłam w coś mokrego i ciecz rozbryzła się mi na nogi. Zwróciłam na nie wzrok i wydałam z siebie okrzyk strachu. Widok krwi przeraził mnie ale to co zobaczyłam gdy powoli obróciłam się do tyłu przerósł moje wszelkie oczekiwania. W odległości 4 metrów stała za mną czarna postać. Momentami widziałam jej zarysy sylwetki,a jej oczy były głębokie niczym studnia. Wyglądała jakby prosiła mnie o pomoc. Powolnie poruszała rękoma i delikatnie poruszając wargami wydawała z siebie głuche zdania. Byłam cała zdrętwiała ze strachu i w głębi błagałam Boga aby był to tylko sen. Niestety „ona” z sekundy na sekundę była bliżej mnie. Intuicyjnie zaczęłam się cofać. Z każdym moim kolejnym krokiem, zmieniała wyraz twarzy. Pochylała głowę raz do lewego ramienia a raz do prawego, robiąc przeróżne grymasy na twarzy. W pewnym momencie wysunęła głowę do przodu z niedowierzaniem wymalowanym na twarzy. Zmarszczyła czoło i zaczęła bezszelestnie krzyczeć wymachując rękoma w moją stronę. Miałam już tego dosyć. Zaczęłam biec. Biegłam tak szybko jak mogłam, a tajemnicza postać nadal była blisko mnie. Wkrótce była tak blisko, że czułam jej dotyk. Rozpłakałam się i wołałam pomoc. Nie miałam już sił biec. Czułam, jak moje nogi zwalniają i brakuje mi powietrza. Nagle wywróciłam się, a kiedy chciałam ponownie wstać poczułam coś co obejmowało moją kostkę. Pociągnęło mnie do góry. Myślałam, że to już koniec. Poczułam obcy oddech na mojej twarzy i męskie perfumy. Otworzyłam oczy i nie mogłam im uwierzyć. To był Mike.

Komentujcie !

Komentujcie, oceniajcie, zwracajcie uwagę na błędy w postach - odezwijcie się ! :)
Czekamy na komentarze !
Na fanpage'u już jest informacja o III rozdziale Madie Jolene Meiden. Jutro się pojawi :)
Oczekujcie go w godzinach wieczornych !

Madie Jolene Meiden - Rozdział II

     Rozdział II.

Mike

    Siedziałem z Johnem na brzegu stawu w parku. Opowiadał mi o swojej nowej dziewczynie Elizabeth. Zawsze go słuchałem i próbowałem jakoś mu poradzić ale teraz nie mogłem. Ciągle myślałem o dziewczynie, którą widziałem na przyjęciu. Była taka piękna.. te kręcone blond włosy jak sprężynki, śliczne duże oczy. A uśmiech? Uśmiech miała cudowny.. był tak hipnotyzujący, że z 5 razy dostałem szpilką po stopie na imprezie z zapatrzenia. Myślę, że nie raz nawet udało mi się złapać jej wzrok. Tylko czemu byłem taki głupi i nie podszedłem do niej, no czemu...

    Ocknąłem się z zamyślenia. John kończył coś opowiadać, a ja zupełnie straciłem wątek. Nagle zapytał mnie:

- A tak powracając do tej kolacji z jej rodzicami to myślisz, że dobrze zrobiłem?

Przeczesałem ręką moje krótkie włosy i zawiesiłem zakłopotany głowę.

- Stary!- wykrzyknął John- Widzę, że to nie ja potrzebuję porady tylko ty. Co ci jest ?

- Myślisz, że ją złapali?

- Co? Ale kogo?

- No Madie..

Zawstydziłem się. Już zaczynałem żałować, że go o to zapytałem, w końcu to John, zawsze rzuci jakiś głupi komentarz, ale tym razem wyczuł, że nie mam ochoty na żarty. Schylił się, podniósł kamień i cisnął nim w taflę wody. Po krótkiej chwili odpowiedział mi poważnym tonem, trochę to do niego nie pasuje, ale nie przeszkadza mi to bo to on zawsze mi pomaga. W końcu to mój najlepszy kumpel.

- Wiesz Mike, widziałem jak na nią patrzałeś. Z resztą ciągle to robisz. W szkole, na ulicy, na przyjęciu. Chciałbym ci powiedzieć, że na pewno dała radę uciec, ale..

- Ale?- zapytałem błagalnym głosem.

- Klaus ją gonił.

- Co?

- Klaus ją gonił, została sama na podwórku i wbiegła do tunelu. Tam jest pełno gruzów i do tego jest kilka odgałęzień. Szanse, że trafiła na te co prowadzi do parku są znikome i ona jeszcze jest tu całkiem nowa..

Objąłem dłońmi głowę. John położył swoją dłoń na moje ramię, chyba chciał mi tym dodać otuchy i ciągnął dalej.

-Słuchaj... znam ją trochę. Nie jest taka niewinna na jaką wygląda, więc

Nagle rozległ się stłumiony głośny krzyk. Wiedziałem, że to ona. Nie czekałem ani chwili i poderwałem się z ziemi. Zdjąłem futerał z gitarą z pleców i zacząłem biec. Bez namysłu, przed siebie. John krzyczał coś za mną, próbował mnie dogonić. Byłem jednak dla niego zbyt szybki. Niczym Selvita w galopie, no może trochę wolniejszy ale starałem się biec jak najszybciej mogłem. Coś musiało jej się stać. Gdyby John nie zabrał by mnie swoim motorem to nie zostawiłbym jej samej na tej polanie jak ci tchórze, pobiegłbym z nią, albo uciekł inną drogą byle nie tunelem.. a pobiegła sama. Mogła wbiec do dziury jakich tu nie mało i złamać sobie coś albo.. wolałem sobie nie wyobrażać.  

Info

Tak, tak. Jutro będzie II Rozdział "Madie Jolene Meiden". Zastanawialiście się kim może być Christina? :)
Pozdrawiam, miłego wieczoru.

,,Chwila Ukojenia" #1

,,Chwila Ukojenia"

         
                  Wróciłam ze szkoły. Było już ciemno, a ja wciąż nie odrobiłam lekcji ani nie zrobiłam nic pożytecznego. Siedziałam na łóżku z tabletkami w prawej dłoni. Pamiętam to doskonale jak nic. Był już nowy rok, a ja wciąż rozpamiętywałam poprzednie 4 dni z imprezy Sylwestrowej u Paulinki. Tej kochanej ''najlepszej'' przyjaciółki na całe życia, która zrobiła najgorszą rzecz jaką można zrobić osobie, którą zna się 15 lat, która latała i wycierała każdą jej łezkę i każdy jej błąd. Brzydzę się Nią. A zwłaszcza On, czyli ten który mnie..
-Kochanie!- rozbrzmiał głos mojego taty po całym pokoju- Obia..d. Na co Ci moje tabletki?
Wszedł w najgorszym momencie jaki tylko mógł być. Jeszcze sam fakt, że mój pokój jest mały i widać każdy najmniejszy szczegół, każdy paproć i najmniejsze kolczyki leżące na zatłoczonej pamiątkami toaletce.
-Znalazłam je w salonie na stoliku. Zostawiłeś je tam?- Dobrze wiedziałam, że ich tam nie zostawił ale warto było spróbować.
-Nie wiem jak tam się znalazły.. Może babcia znowu robiła te swoje porządki. Bynajmniej nie powinny Cię interesować, bo są wypisywane na receptę i wolę byś się koło nich nie kręciła mała ćpuneczko, dobrze?- zaśmiał się- Zejdź zaraz na obiad, czekamy.
Skinełam głową na tak i położyłam jednym ruchem tabletki na pufę. Tata oczywiście szybko je stamtąd zabrał i nim się obejrzałam nie było go w pokoju. Martwię się, że nie daje rady po śmierci mamy. Wierzę, że jest w dobrym miejscu, bo była bardzo religijną osobą. Cóż czeka mnie obiad o 18.30, bo tata pracuje na dwie zmiany by opłacać dom, który wybudowali z mamą na dwa kredyty. Przykro mi, że jej już z nami nie ma ale minęły w końcu 4 lata i trzeba się pozbierać. Tata wygląda na twardego i bezuczuciowego ale tak na prawdę jest wrażliwy i przepełniony uczuciami, którymi potrafi wybuchnąć w każdej chwili.
         Przy stole siedział tata, babcia Rozalia z dziadkiem Aleksem. Pierwsze co to poszłam przytulić się do odznaczanego marynarza, którego miałam zaszczyt nazywać dziadkiem. Kocham jego uśmiech, wodę kolońską oraz ciepły głos, który opowiadał mi masę wymyślonych bajek na dobranoc. Były okropne, ale kochałam słuchać jego głosu.. Był taki uspokajający. Jedyne co go denerwowało to gdy zabierał mnie na ryby, a ja krzyczałam to nigdy nic nie mógł złowić. Ale coż, lubił się tym wszystkich chwalić Chwalić swoją wnuczką. Babcia to kompletna odwrotność. Nerwowa i pracowita była gwiazda teatralna. Ma swój styl, charakter a mimo to dziadek zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia w szpitalu. Zawsze wzrusza mnie fakt, że zakochał się w mniej nie z wyglądu, gdyż nie miała wtedy włosów. Była po chemii. Mimo wszystko On i tak się zakochał. Po prostu zobaczył w niej coś więcej lub jak to mawia :
,,Widziałem w niej Anioła. Nie upadającego lecz takiego z jednym skrzydłem. Chciałem jej oddać swoje, lecz wtedy nie zabrała mi skrzydła lecz moje serce. Kocham ją tak mocno jak 50 lat temu i nie przestanę, Ona może, Ja nie." Dziadek za każdym razem jak to powtarza babcia się rumieni i drocząc się każde Mu nie zgrywać poety i jeść. Ja i tak wiem, że jej się to podoba.
Było po obiedzie, więc wróciłam do swojego pokoju, położyłam się na łóżku i pomyślałam jak bardzo rozmyślanie o mojej rodzinie potrafi oderwać mnie od mojej melancholijnej codzienności i może mnie zabrać do czasów gdy nie było dnia bez mojego uśmiechu na twarzy.
Wszystko było dobrze, miałam pozytywne nastawienie gdy nagle przyszła mi wiadomość od Mike.:
,, 19:42 Piąty Stycznia 
Lucy prosze cie! Wybacz mi ja nie wiem co wtedy robilem. Nie mialem pojecia co sie dzieje. Wszystko jest takie skomplikowane. Musze ci to wsyzzstko wyslumaczyc! Blagam ja cie tak kocham! nie zostawiaj mnei Lucy !!!!"
Nie mogłam oddychać, zamarłam.

Powracamy !

Powracamy do prowadzenia bloga! Niestety nie będę kontynuowała "Dagi", ponieważ uznałam, że poprzednie moje wpisy były niezbyt ładnie napisane i po prostu już nie mam na nią pomysłu.
W zamian rozpoczynam nową opowieść a mianowicie Madie Jolene Meiden. :)
Bądźcie z nami na bieżąco na facebooku: https://www.facebook.com/BlogNaszeOpowiadania?fref=ts
Kolejne rozdziały będą się pojawiać co 4 dni.
Mam nadzieję, że was to zainteresuje.
Miłego wieczoru, jeżeli z nami jesteś pozostaw swój ślad w komentarzu. :)

Madie Jolene Meiden. Rozdział I

Rozdział I

Połowa Grudnia. Rok 1990, Madie

    Padał śnieg, był okropny mróz, a w tle pobrzękiwały dzwoneczki przy drzwiach domów.

    Typowe klimaty Oblendeai. Jak nie padał śnieg to był upał. Masakra, to tak jakby dwie pory roku! Jak tylko skończę osiemnaście lat wyjadę stąd. Nowy Jork, Londyn... to jest coś. Ludzie chodzą do kin, centrum handlowych.. a ja? A ja w Oblendeai mogę tylko pójść do kawiarni dla staruszków czy kiepskiego teatru pana Brandon.

     Do tego wracałam sama do domu ubrana tak skąpo, że jakby mnie ktoś zobaczył spaliłabym się ze wstydu.. I jeszcze do tego byłam wściekła. Tak wściekła, że radziłabym temu komuś uciekać bo rozszarpałabym go ze złości na strzępy. A to wszystko przez imprezę u Kariny i jej niezbyt rozwiniętą umiejętność jakby to powiedzieć.. unikania kłopotów. Dlaczego zawsze jak organizowała jakąś imprezę kończyło się to aferą? Reszta z tym.

   Była to impreza urodzinowa. W jej domu, a dokładniej domu jej rodziców, których nie było w domu. Pełno alkoholu, dobrego jedzenia, fajnych ludzi i marihuany. Ogród z wielkim basenem, a do tego ganek z parkietem i muzyką rodem z „Projektu X”. Idealne okoliczności do imprezy? Pewnie by takie były gdyby Karina nie pomyliła planów swoich rodziców i mieli by wrócić faktycznie o 2 ale w południe następnego dnia, a nie o 2 w nocy jak to się stało. Impreza ucichła, wszyscy się zlecieli na toast i w momencie unoszenia kieliszków, kiedy w końcu nastała cisza, wszyscy usłyszeli śpiew policyjnych syren. Nawet rozśmieszył mnie przestraszony wzrok niektórych osób, ale nie było mi już tak wesoło jak razem z tłumem przepchnięto mnie w ciemną część ogrodu. Po chwili jednak ogarnęłam sytuację i zrozumiałam, że trzeba uciekać przed policją, która zaczęłą podążać za nami. Ludzie rozbiegli się więc zostałam sama jak palec. Niedługo rozważając wbiegłam do powojennego tunelu. Biegłam i biegłam potykając się co rusz o odłamki betonu rozwaliłam sobie kolano, łokcie i porwałam moją pudrowo-różową, ulubioną sukienkę. Traciłam właśnie nadzieje, że policjant biegnący za mną skręci w inne odgałęzienie tunelu wybiegłam cudownym sposobem z tunelu do parku. 15 minut w jakie pokonywałam drogę z parku na ulice Oblendeai teraz wydawały mi się godziną. Kiedy wybiegłam na pierwszą ulicę spojrzałam za siebie. Policjanta nie było, a ja osunęłam się na ziemię. Uspakajałam oddech na przemian z dzikim śmiechem, bo ta cała ucieczka i impreza wydały mi się idiotyczne. Następnie wydałam z siebie ryk gniewu. Z pewnością widząc mnie wtedy uznałbyś, że jestem psychiczna. Taka już jestem. Taka już jest Madie Jolene Meiden. Zatrzęsłam się. Przetarłam dłońmi jedwabistą skórę mojej twarzy i wstałam z ośnieżonego chodnika.

    To właśnie wzbudziło we mnie tak wielką wściekłość. Ani na chwilę nie zatrzymałam się w drodze do domu. Zastanawiałam się tylko czy Christiana jest w domu. Tak bardzo jej nie nawidzę.